Ben, bu konuyu daha da farklı bir alana çekerek,  konuya başka bir anlam katmaya çalışmak istiyorum. Çünkü vesayet konusu öyle sulandırıldı ki vatandaşın aklı bilgi çöplüğüne dönmüştür.

Evet, vesayet bir platformda tartışılırken hayretler içerisinde televizyonda dinlemiştim/izlemiştim. Herkes bir vesayet tartışmasına girmiş ve otomotiğe bağlamış. Rahatsızlıklarının, kuyruk acılarının olduğu yerlere vesayet suçlaması ile eleştirilerini  peşpeşe sıralıyorlardı. Bu aydınlarımızın çevrelerine baktığımızda ise, vesayet üreticisi bir çevreye sahip olduklarına şahit olduk.

Bu, “silaha hayır” kampanyası yapan silah tüccarının haline benzer.

Cemaattin durumu da  bu tüccarın durumuna benzer.

Askeri vesayete karşı bir platforma imza atan çevre, geçmişinde hem yerel hem uluslararası vesayetçilerin görüşleri çerçevesinde görüş belirtmiştir.

Örneğin; ülkemin insanları, askeri vesayetin en acı tecrübelerinden birini yaşadığı 28 şubat 1997 postmodern darbesi ile irtica damgası yemiş ve Müslümanlar için “irtica terörden daha tehlikelidir.” Denilerek hassas bir döneme girilmiştir. Üniversite kapılarından geri çevrilen genç kızlarımızın dramı içler acısıyken, ülkemin bir kanaat önderi çıkıp “okumak için başörtülerini çıkarsınlar” demekle askeri vesayetin istediği fetvayı vermiştir.

Bu fetva, üniversitelerdeki baskılara meşruiyet kazandırmıştır.

Bu cemaatin lideri olan Fethullah GÜLEN’in daha önce de buna benzer çıkışları olmuştur.

Örneğin, “Hocaefendi” 1979’da Konya’daki Kudüs Mitingini düzenleyen Müslümanlar için ünlü Kestanepazarı Vaazında “kaldırın o çarşafları altından bıyıklı erkekler çıkacak!” demişti…

Kendisi 12 Eylül darbesini selamlamaktan geri durmamış, Darbenin hemen ertesi ay çıkan Sızıntı Dergisi’nin başyazısında “Kahraman Türk Askerine selam çakmıştı”

11 Eylül saldırısından sonra yaptığı açıklamada  Hocaefendi, “Dünya’da en  nefret ettiği kişi olarak, Dünya Müslümanlarına haçlı seferi ilan eden Afgan savaşının mimarını değil, Irak’ta bir milyon insanın katili ve askerleri tarafından ırzları, namusları kirlettiren George Bush’u değil,  Ûsâme b. Ladîn’i ilan etmiştir. (eee “kişi sevdiği ile beraberdir.”)

Ve yine “Hocaefendi”, Şeyh Ahmed Yasin katledildiğinde,  Zaman .Gazetesi’ne verdiği röportajda “Filistin-İsrail barışını Filistin tarafının silah kaçakçılığı yaptığı için istemediğini” iddia ediyordu.

Hele mavi Marmara baskınında İsrail yerine yardımseverleri suçlaması akla ziyan bir açıklama yapmasına ne demeli.

Fetullah Gülen’in, İsrail’in Gazze’ye yardım gemilerine düzenlediği ve en az 9 kişinin hayatını kaybettiği baskını değerlendirme tarzı, “İnsani Yardım Vakfı” gemisinin İsrail’den izin almaması eleştirisi, “Gördüğüm şeyler hoş değil. Çirkin şeylerdi” demesi, İnsani Yardım Vakfı İHH’nın varlığından kısa bir süre önce haberdar olduğunu belirtip, organizatörlerin İsrail’in onayı olmadan hareket etmesini otoriteye baş kaldırı olarak nitelemesi, İsrail’le uzlaşma yolunu seçmemenin faydalı sonuçlar doğurmayacağını söylemesi ,tek kelime bile İsrail’e bir eleştiri veya kınama sözcüğü sıkıştırmamasına, katılacak çok anlam ve söylenecek birkaç hatırlatma var.

1. Sivil itaatsiz bir eylem için otoriteden izin alınır mı?

2. Uluslararası sular İsrail’in egemenliğinde mi ki İsrail otorite kabul edilsin?

3. Türkiye tanıdı diye vatandaş İsrail’in meşruiyetini tanımak zorunda mı?

Cemaat, sadece ülkemdeki Müslümanları hedef tahtasına koyuyor değil. Aynı zamanda, Dünya Müslümanlarının vahdetine çomak sokmakta maharet gösteriyor.

Buna binaen, yapılan bu açıklamaları tefsire çalışanların, açık açık vesayet teorisyeni olduklarını söylememde bir sakınca olmaması gerek.

ABD talimatlı, Türkiye’deki tansiyonu düşürmek ve ortamı yatıştırmak için kullanılan hep bu cemaat mi olacak?

Dünya Müslümanlarına yapılan bir ABD veya Batı müdahalesine karşı direnen Müslümanlara evvela bu kanaat önderi ve bağlıları saldırmaktadır. Bu çevre için bir Yahudi veya Hristiyan kanı çok değerli iken, neden Çeçen kanı, Filistin kanı, Arap kanı akınca dilleri dönmüyor.

Neyse,

Bu vesayet “İslam Kutsalına dayanmayan, her türlü karalamayı mübah sayan, bizim kutsal değerlerimize sığmayan bir kutsal  vesayettir.”

Bu vesayet “Ilımlı İslam” veya “İslami Yeşil Kuşak” projesinin Kutsi vesayetidir.

Sözün sonu:

Vesayetlerin vesayetçilerine karşı, vesayete karşı(yım)

Her şey değil, yalnız Allah var.

Varsa Allah’ın vesayeti var.

Selamlar…..

Neydi bu?

Vesayet.

Ülkemin insanları bu vesayet kavramını tasavvur ederken ne anlama geldiğini tam olarak bilmediğine şahit oluyoruz.

Evvela buna bir açıklama getirmemizde fayda görüyorum.

Peki bu vesayet nedir? Lügatte “emir, vasiyet, tenbih, tavsiye” anlamlarına gelir.

Pratikte, “Reşid olmama, akıl maluliyeti, mahkumiyet ehliyeti olmayan kişilerin idaresi ve onların temsil edecek birisinin atanması” anlamına gelmektedir.

Bu kavram üzerinde hareketle söylenecek çok şey var. Fakat ben kişisel olarak burada cumhuriyet tarihinden bugüne kadar gelen vesayet kültürünü yazacak değilim. Fakat genel olarak baktığımızda ülkemizde, vesayetçiliği eleştirenlerin ayrı bir vesayet kültürünü icra ettiğine ve topluma dayattığına şahit olmaktayız.

Vesayetçilik, sadece devletin halkı üzerinde oluşturduğu bir baskı kültürü değildir. Kimi zaman bu bir toplum kuruluşu, bir yasadışı örgüt, bazen de dini bir cemaat olabilir.

Bu tür vesayet anlayışları, değişik isimler (Örgütlenme, teşkilatlanma, veya cemaatleşme/biat) altında tabiileri tarafından kabul edilir. Bu tür vesayetçilikler, toplumun içselleştirdiği vesayetçiliklerdir.

Bir vesayet şekli de vardır ki özellikle az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelere yön veren vesayetçiliktir.

AB ve ABD’nin vesayetçiliği.

Soğuk savaş yıllarında uygulanan vesayetçilik anlayışı farklıydı. Ülkemizde ki darbeler, bu vesayet anlayışından dolayı olmuştur.

Elbette bunun son örneği 12 eylül 1980 darbesidir.

Bunun ikinci provası, 28 şubat 1997 postmodern darbe olarak tabir edilen Refahyol hükümetinin alaşağı edilmesidir.

Bilindiği gibi her darbenin ardından, toplumun örgütlenmesi engellenerek, karşı harekete fırsat vermeden seçime gidilir.

Yine öyle oldu. Seçime gidildi. Kimsenin hayal edemediği DSP, birinci parti oldu.

DSP görevini tam yaptı/yapamadı, bunu kestiremeyiz. Fakat bir sonraki seçime Ak Parti iş başına geldi.

Akparti 2002 seçimlerinde % 34 gibi bir oranla, İslami ve muhafazakar oyları alarak, ezici bir çoğunlukla iş başına geldi.

Bundan sonra inkar edilemez bir açıklıkla ipleri bir cemaatin eline vermiştir.

Vesayetçiliği bir platforma taşıyan Fethullahçı çevrelerin son dönemlerde yapılan icraatlarına baktığımızda, kendi vesayet anlayışlarını ilahi bir kılıfa sokarak “kutsal” vesayetçiliğin temellerini atmaya çalıştıklarını görmekteyiz.

Bu kutsallığın ne denli ve ne oranda biatsal değerinin olduğunun örneği Başbakan yardımcısı Bülent ARINÇ’tır.

Türkiye’miz gündemine oturan bu cemaat tartışmasında, cemaatten rahatsız olan sol görüş ile diğer cemaatler, Fethullah GÜLEN’in hakaretlerine maruz kalmak pahasına bundan rahatsızlıklarını ifade etmekten geri durmuyorlar.

Çünkü bu kesimlerin rahatsız oldukları şey inançsaldır. Sol inancını yaşamada sıkıntılarının olacağına inanıyor.

İslami cemaatler ise Ak Parti hükümeti döneminde Askeri vesayetten Fethullahçı vesayete geçişten dolayı şikayetçidirler.

Fethullah GÜLEN’in Hizbullah (ister sevin, ister sevmeyin) hakkındaki sözleri, Doğu ve Güneydoğu’da faaliyet gösteren bu insanların, inançlarını/itikatlarını hedef tahtası haline getirmektedir.

Yani sistemin bize dayattığını bu defa cemaat dayatıyor. Bizim kendi kendimizi idareden aciz olduğumuzu, akılsız ve cahil olduğumuzu, bizi bize bırakırlarsa efendilerimizin iradesi dışına çıkarak “tek devlet, tek millet ve tek bayrak” anlayış alanından çıkacağımızı düşünüp, korktukları için kendileri ile dirsek teması olmayanların üzerinde vesayet geliştirmeye ve bizi hizaya sokmaya çalışmaktadırlar.

Evet, vesayet vesayettir. Ha laik,  ha cemaat vesayeti fark etmez.

Güzelim ülkemde “gider askeri vesayeti, gelir cemaat vesayeti”

(Devamı olacak)

Selamlar…..

12 Eylül’de sandık başına gidenler, çok rahat evet/hayır tercihinde bulunarak, baskı altında kalmadan oy’unu kullanacaklar.

Bu süreçte yaşanan referandum çalışmaları heyecan verici.

Her gün takip ettiğimiz mitinglerin sonunda ‘kim kime ne dedi’ basitleşmesinin örneklerini yaşıyoruz.

Bunlar yaşanırken, yine de “bir parti hariç”  diğer tüm partilerin halkı sandık başına gitmeye teşvik etmelerini takdirle karşılıyorum.

“Bir parti hariç” dedim, bu parti BDP’dir.

BDP boykot kararı ile siyasi arenaya yakışmayan tam bir “militan” anlayışı ile referandum seçimine giriş yapmıştır.

Demokratik anlayışa inandığını her platformda ifade eden BDP’nin, boykot kararını demokratik anlayışının tam olarak neresine koyduğunun merakı içerisinde olduğumu da  ifade edemeden geçemem.

BDP, AKP karşısında mindere çıkmadan güreşi kazanmaya çalışan korkak pehlivanın durumuna benziyor. Adeta gayr-i meşru bir yapılanma muamelesine maruz kalmaktadır.

BDP mecliste demokratik açılım  ile çok önemli bir misyon üstlenmişti ki bu fırsatı elinden kaçırdı.  Kendi itirafları ve ifadeleri ile BDP’yi adres olmaktan çıkarıp, kandili ve imralıyı adres gösterdiler.

Bu süreci doğru yönetemeyen BDP, PKK talimatları ile kabuğuna çekilip, PKK’ın silahlı eylemlerini seyrederek aradan sıyrılmaya çalışmıştır.

Demokratik açılımda ki başarısızlığı,  süreci tekrar PKK lehine çevirdi. BDP burada yine Demokratik çözümleri bırakıp terör yöntemlerine seyirci kalmıştır.

BDP’nin demokratik açılım başarısızlığı ile beraber kaybettiği muhataplık fırsatını Referandum seçiminde yakalayabilirdi. Fakat yapmadı. Demokrasilerin en güçlü silahı olan sandıklardan kaçmaya başladılar. “Kürt halkı ve aydınları bu durum karşısında bir daha düşünmeleri gerek.  “AKP ile BDP’nin Kürd halkı için iki ciddi rakip olması bunun doğru bir tavır olmasını sağlar mı?” diye. Siyasallaşmış Kürd kamuoyunun temsili ve Kürd Meselesinin iki anahtarından birini elinde bulunduruyor olması “boykot” kararını açık “Tehdit’e” dönüştürmesini bir şekilde demokratik anlayışa uygun ifade etmesi gerekmez mi?

Referandumu boykot etmek, Kürt halkının tercihine ipotek değil mi? Vesaire vesaire.

Denilebilir ki bu da bir tercihtir.  Bir halkın İradesi silahların gölgesinde ise hele hele bu iradenin  sandığa yansıması engelleniyorsa, bunun adı “Boykot” değil “Tehdit”tir.

Bu siyasi tehdit (BOYKOT) ve BDP’nin STK’lara karşı yaptığı açık tehditlere rağmen Kürdler, evet kararında büyük ölçüde kararlılığını gösterdiler.

Buna karşın Öcalan, PKK ve BDP tarafı şartlı boykot, şartlı evet arasında bocalarken; tercihlerini açıkça ifade eden STK’ları da baskı altına almayı ihmal etmiyor. Bu tehditleri gören Kürt köylüsü seçim de hangi cesareti gösterir bilinmez.

BDP’nin “BOYKOT”u  Kürt halkının iradesi üzerinde “TEHDİT”e dönüştüğü aşikardır.

BDP ve PKK, Kürt halkının iradesine Boykot/tehditle müdahale ederken, yaptığı zamansız açıklamalarla (demokratik özerklik, iki bayrak, ateşkes anlaşması v.b.)  Batı’da Türk halkının duygularına nüfuz ederek “HAYIR” oylarına destek vermektedir.

BDP ve PKK Kürtlere Boykot/Tehdit çağrısında bulunurken, Türkleri de “Hayır”cıların saffına çekmeye çalışıyor.

Selamlar……

12 Eylül’de, 12 Eylül Anayasası’nın 26 maddesinin değişimi için halkımız, kendisini sıkan, baskı altında tutan bir anayasa değişimine katkıda bulunmak için sandık başına gidecek.

Ne yazık ki Türkiye’nin ihtiyacı olan yepyeni bir anayasayı yapma şansı var iken iş ciddiye bindiğinde ipler koptu. Bir anda siyasi menfaatler ve varlığını bu Anayasaya bağlayan kesimler ortaya çıkmaya başladı.

Manzaraya baktım ki şaşırmadım desem yalan olur. 12 Eylül Anayasası’na karşıyım diyenlerin, 12 Eylül Referandumun’a da karşı olduğunu görünce Kenan Paşa’ya “sen neymişsin be paşa” demekten kendimi alamadım.

Neden mi?

Kendi itirafıyla “birini sağdan birini soldan astırdık” demekle yaptıklarını adilane bir işmiş gibi hem sağcıların hem solcuların gözlerinin içine baka baka anlatacak kadar cesur davranmıştır.

Bu anayasanın mağdurları olan sağ ve sol, Kenan Paşa Anayasası’nın kılına dokundurtmuyorlar.

Bir sürü bahane ile.

Yargıymış, Orduymuş derken tartışmalar uzayıp gidiyor.

Bu tartışmalara bakılırsa sonuç olarak ilginç sonuçlar ortaya çıkmaktadır..

Bunların en belirgini; bu değişikliğe karşı olan sağ sol ittifakıdır.

Bu ittifak 12 Eylülcüleri haklı göstermektedir.

12 Eylülcülerinin ANAYASASI, CHP ile anlaşmalı olmalı ki CHP, HAYIR da bu kadar ısrarcı davranmaktadır. Hatta CHP, bunların avukatı ve resmi nikâhlı eşi pozisyonunu aldı.

Başta CHP olmak üzere bu Solculara bir şeyler olmaya başladı.

Solcular 12 EYLÜL’cü ve DARBECİ olmaya başladı.

Kıyamete az kaldı galiba.

Miliyetçi Hareket Partisine gelelim.

MHP’nin tavrına hiç şaşırmadım. (bu arada belirtmem gereken bir şey var. ÜLKÜCÜ hareketi MHP’den ayırdığım bilinmelidir.) Çünkü on yıllardır hem nalına hem mıhına vuran bir parti.

Kan ve cenazelerden nemalanan, cenazeleri istismar eden bir parti.

On yıllardır bu ANAYASANIN ve DARBECİ kafaların nikahlı ikinci eşi.

Bu halinden bir hayli memnundur.

Neden memnun olmasın ki. Üç slogan, Mavi boncukla beraber kendisine hediye edilmiş. VATAN, MİLLET, SAKARYA. Böyle bir sorumluluğu üzerinde hisseden bir parti.

Mavi boncukla beraber bu üç hediyeyi alan biri eşine ihanet eder mi? Elbette HAYIR. Bundan ötürü oyları da HAYIR olacak.

Bir de BDP’nin tavrı önemlidir. Yıllarca 12 Eylül darbesini, 12 Eylül Anayasasını eleştirerek varlığını sürdüren ve buna binaen 12 Eylülcüleri, işkenceci ve Kürtlere dışkı yedirenler olarak tanıtan BDP’nin bunu, genel propoganda haline getirmesinin bir anlamı vardı. Şu an çok basit bahanelerle sandık başına gitmeme kararına şaşırmamak elde değil. Fakat bildiğim bir şey var. BDP’nin hep şaşırtıcı tavırlar sergilemesine şaşırmamak lazım.

Çünkü bunların halkları yok. İradeleri yok. Halkları da iradeleri de kandildir. Halkları ile değil, Kandil ile aydınlanırlar.

Zaten bu işi akıl ile izah etmek mümkün olmasa gerek. Sen gel geçmiş söylemine sünger çek ve darbecilerin yargılanma yolunu kapat. “BU BİR MİNNET BORCU MU?” Acaba. “Sev beni seveyim seni” mi? desek. “Eski dost düşman olmaz” mı? Desek. “Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var.” ( bunların 30 yıl oldu, 10 yıl daha) mı? Desek.

Neticede kan üzerinde siyaset yapan bir parti.

Ne demeli bilmiyorum. BYPAS BYPAS BYPAS………………...

Bildiğim tek şey kaldı, bu ANAYASA’dan sadece bir kesim memnun değil. O da İslami kesim. Bu Referandumun ‘EVET’çileri olarak İslamcılar mı kaldı? Inanıyorum bu halk geçmişini hatırlar ve sandıkta evet oyları ağır basar.

Bunu neden mi istiyorum?

“Ben de İslamcıyım” deme özgürlüğüne kavuşacağımdan dolayı EVET’ ten yanayım.

Şunu da diyebilirim. “ŞERİAT’çıyım ve EVETÇİ’yim” diyebilme özgürlüğüm olmalı.

Selamlar……

Aslında tüm beşeri ilahlıkların temelinde ideolojik ilahlık yatar. Bir ideoloji etrafında toplanan fikirler sonunda bazı kavramları ve kişileri ilahlaştırırlar. Bu ilahlaştırmaların tarihi arka planı mutlaka vardır.

Biz burada genel bir ideolojik ilahlık kavramı yerine, daha yerel bir bir çerçevede kendi halimizi değerlendirmemizde fayda olacağına inanıyorum.

Bir önceki yazımızda Devletlerin halkları üzerindeki ilahlığının kötü sonuçlarına değinmiştik. Demiştik ki “devletler halkını özünden koparıp yeniden şekillendirme ilahlığına giderse doğuracağı olan yeni yapı hiçbir zaman istediği gibi bir yapı olmayacaktır.” Bu bizde de aynı sonucu doğurmuştur.

Sözü fazla uzatmaya gerek yok. Gelmek istediğim konu Kürtler ve Zazalar üzerindeki tahakkümün etkisiyle yaratılan PKK’dır. Cumhuriyet rejimi Kürt ve Zaza halkını öyle asimilasyona tabi tuttu ki, öyle bir güne gelip çattı ki, kendi bile yarattığını tanıyamaz hale geldi. Kendi devlet terörü içerisinden öyle bir terör örgütü doğdu ki kendi otuz yıldır hala anlamış değildir. Bu yetiştirdiği terör örgütü kendi ideolojik ilahlığını ilan etti.

Halkın üzerindeki Devlet terörü kalktı, PKK terörü esmeye başladı.

PKK, eğitmenlerinden aldığını bir adım daha ileri götürerek hukuksuzluğun verdiği avantajla daha da zalimhane bir hal aldı. Bölge insanı bilir ki PKK istediğini alır, vurur, yok eder ve kimse de hesap soramaz. Sormaya cesaret dahi edemez.

PKK kepenk kapatırır, kepenk kapatmayan esnafın dükanını başına yıkar, iş hayatını yok eder ve “sen benimle varsın, ben yoksam sende yoksun, çünkü ben senin için varım, benim varlık sebebim senin varlığındır. Senin varlığın ise bana bağlı olmalıdır. Ben sana huzurunu da, belanı da getirmeye kadirim” demekle tam bir ideolojik ilahlıkla silah zoruyla üstte kalmaya çalışır.

PKK’ın uyguladığı bu taktiği ile kendi ideolojik İlahlığını zorla kabul etirmeye başladı ve başardı da. Bugün Doğu ve Güneydoğu’da farklı düşünen aydın ve kuruluşlara yaptıkları baskı bellidir. Kendi ideolojilerine uymayan açıklamaları sabote etmeye veya tehditlerle bastırmaya başdılar. Geçmişte farklı parti adaylarına yapılan saldırıları buna verilecek sadece bir örnektir.

Referandum sürecinde Diyarbakır STK’larının yaptığı EVET açıklamasına PKK’nın yasal siyasi uzantısı olan BDP’nin Eşbaşkanı Demirtaş, Diyarbakır’daki STK’ların ‘evet’ açıklamasını değerlendirirken bu kurumların Diyarbakır’ı temsil etmediklerini ifade ederek özgür fikirlerini açıklayan STK’lara aba altından sopa göstererek bu kararı “ahlaksızlık” olarak nitelendirmiştir.

BDP Genel Başkanı Selahattin Demirtaş ile Diyarbakır Ticaret ve Sanayi Odası (DTSO) Başkanı Galip Ensarioğlu NTV’de bir programa konuk olarak katılarak, bir siyasi camiaya yakışmayan cümleler kurarak tırnak içerisindeki tehditlerine devam etmiştir. “Diyarbakır esnafının tamamının ‘evet’ diyeceği şeklinde bir hava yaratıldı. Yapılan açıklama Diyarbakır’ı temsil edemez. Kentin büyük çoğunluğu referandumu boykot edecek. Bunu 13 Eylül’de göreceğiz. STK’ların sadece kendilerini bağlayacak açıklama yapmaları daha doğru olur. BDP’nin boykot kararının delinmesi gibi bir durum yok. Kurumların başkanları kendileri açıklama yapmışlardır. AK Parti tabanında da birçok kişi referandumu boykot edecek. Açıklama yapan kuruluşların binlerce üyesi referandumu boykot diyecek. Esnafın büyük çoğunluğu sandığa gitmeyecek. Bizim kararımız halk tarafından eleştirilen bir karar değil. Kafası karışan CHP ve MHP’nin elit kesimidir.” sözleri inceden inceye incelendiğinde, psikolojik arkaplanında yatan fikrin ne olduğu gayet net anlaşılır sanırım.

Referandum seçimlerinde STK’lara yapılan bu “aba altında sopa gösterme” tavrının daha şidetlisini Kürt halkına göstermiştir.

PKK, 12 Eylül’ün ürünü oluşu sebebiyle, elbette beraberinde yarattığı BDP ve Demirtaş’lar aracılığı ile ilahi sözcülüğünü yaptıracaktır. İdeolıjik ilahlığın bir gereğidir ki insanlara gösterilen yolda elbette barikatlar olacaktır. Alınan BOYKOT kararı ile de halkın iradesine ipotek konulmuştur.

Sandığa yansımayan iradenin ideolojik vesayetini taşıdığı PKK ve BDP, “açık oy, gizli sayım” fikrini bile ötelemiştir.

PKK, BDP gelen tehdide Ensarioğlu’nun, “BDP, benden olmayan bertaraf olur diyor. Sıkışınca insanları etkisizleştirmek için hain ilan ediyorlar.” diyerek durumu gözler önüne sermiyor mu?

Bu bir ilahlık idiası deyil mi?

Eee başka ne dememi bekliyorsunuz.

Son bir şey söylemem gerek,

“Armut dibine düşer.”

Saygılarımla…..

Hani Hz. Musa Firavuna, “benim Rabbim hem diriltir hem öldürür” derken firavun, buna karşılık iki mahkumu getirir, birinin boynunu vurdurur diğerini affeder. “Rabbin bunu yapıyorsa, ben de yapıyorum, aramızda fark yok” der.

Bu geçmişten küçük bir dini kıssa.

Bugün durum farklı işliyor. İlahlık iddiasında bulunan sakallı ve sarıklı insanlar değil. Tam tersi çok modern giyimli dünyayı arkasına almış ve bir damla kanı için on varil kan döken insanlar vardır.

Örneğin İsrail devleti ve Filistin!e yaptıkları. En son Mavi Marmara yardım gemisine yaptıkları bilinen en bariz örnektir. Israil bu yardımları engellemek için bu kadar çabayı neden harcıyor biliyor musunuz. İsrail bu insanlara bir liralık ürünü beş liraya veriyor. Hem kazanıyor hem Gazze üzerindeki ilahlığını güçlendirmek istiyor. Gazzelilere şunu demek istiyor. “ben sizi yedirir, ben sizi içirir, ben sizi giydiririm ve ben sizi eğitirim/öğretirim, ben olmazsam siz yok olacaksınız”.

Bu, İsrail devletinin Filistin’e uyguladığı İsrail Devlet ilahlığıdır.

Buna benzer bizde de bazı uygulamalar vardır. Tam bu ortamda yani israil ile Türkiye arasındaki bu gergin ortam içerisinde bu benzetmeyi yapmak bazılarına ağır gelebilir. Ama ne yapalım gerçeklerin yeri ve tarihi olmaz. Özeleştiri yapmak için bu gibi zamanlar en doğru zamandır. (Nefs-i Kıyas yapmaktır.)

Efendim evvela şunu belirtmemiz gerek. Türklerin, Kürt ve Zazalar üstündeki tahakkümü başladığında  İsrail devleti yoktu. İsrail Devleti ilan edildiğinde, doğunun son kalesi Dersimin yakılmasının üzerinden henüz on yıl geçmişti.

Dünyanın farklı yerlerinde yeni yeni devletler kurulurken, Türkiye de  bölge insanını açlığa ve baskılara maruz bırakarak, insanlara nefes aldırmadan, zor şartlar altında ezilmelerine ve yaşamalarına  neden oldular.

Bu aşamadan sonra, yani baskı ve açlık terbiyesinden sonra nimet ihsan etmeye başlamıştır.

Bu eğitim ve öğretim projesiydi. Köy Endistüleri ile Asimilasyona başlanmıştır. Bu her dönem Firavunvari uygulamalardandır. Baskı kur, aç bırak, çıplak bırak, cahil bırak, örfünden üzaklaştır ve sonra bir parca ekmek, bir metre basma, kendi amacına uygun öğretmenler ve örfünden uzaklaştırılmış bir nesil, proje bundan ibaret. Bu firavunvari yöntemdir.

Bilmem Hitlerin yaptıkları ve öğrettikleri yahudileri nasıl şekillendirmiştir. Bunu görüyoruz değil mi? Yahudiler Hitlerden aldıklarını Filistin!e uygulamakta Hitlerden daha cesur davranıyorlar.

Bu firavuni yöntem bir nesli Devletçe yetiştirme yöntemidir.

Devletin ilahlık mantığının ürünleridir. Bir devlet vatandaşını her alanda disipline etmeğe çalışırken yani toplum mühendisliği yaparken ilahlık yapmamalı yoksa sonu Hitlerin yavruları yahudilere benzer.

Bilmem ülkemiz uygulamaları ile kimleri yaratmıştır.

Selamlar……….